Inleiding:

Hartproblemen komen veel voor bij dieren (kat en hond). Meestal wordt de patiënt op een spreekuur aangeboden met specifieke klachten zoals benauwdheid, kortademigheid of hoesten. De klachten kunnen ook vager zijn en daarom niet direct in één richting wijzen. De dieren hebben meestal een net iets meer dan goede eet- en drinklust. Soms zijn er nog helemaal geen uitwendig waarneembare klachten. Vooral bij jonge dieren met een aangeboren hartprobleem hoeft de patiënt er nog geen hinder van te ondervinden. (Bij het eerste bezoek aan onze kliniek met een nieuwe pup of kitten komt dit vanzelf, als het tenminste waarneembaar of hoorbaar is, boven water).

Sommige honden- en kattenrassen zijn berucht wegens de ingefokte of erfelijk aanwezige hartproblemen. Als voorbeeld noemen we hier bij de hond de op dit moment populaire Cavalier King Charles spaniel  en bij de kat de Blauwe Rus. Beide rassen kunnen aan een aangeboren probleem van de hartspier, hypertrofische cardiomyopathie (HCM) genoemd, lijden.

Wij doen vaak onderzoek bij jonge dieren van deze rassen en bij fokdieren om deze aandoening uit te sluiten. Je ziet hier een preventief echo onderzoek van een mooie blauwe rus om HCM (en PKD, zie verder) uit te sluiten. Hypertrofische cardiomyopathie is een aandoening van de hartspier met als gevolg dat het hart niet goed meer kan pompen en de kleppen niet goed meer kunnen sluiten. Deze aandoening reageerdt zeer matig op medicijnen.

(In dit geval wordt ook naar een aangeboren nierziekte Poly Kidney Dysease genaamd gekeken. PKD staat voor Poly Kidney Dysease. In het kort gezegd is dit een aandoening van de nieren die op vaak jonge leeftijd er voor zorgt dat de patiënt zijn bloed niet goed meer kan zuiveren van schadelijke stoffen. Het dier zal zichzelf hierdoor langzaam vergiftigen en er uiteindelijk aan sterven. Ook deze aandoening is helaas niet goed te behandelen!Sommige rasverenigingen vragen dit onderzoek voordat er gefokt mag worden).

Onderzoek:

Indien er aanwijzingen bestaan voor een hartprobleem zal er, naast het normale klinische onderzoek en het goed luisteren naar de hartetonen, verder onderzoek noodzakelijk zijn.

Meestal worden er eerst röntgenfoto's van de borstholte gemaakt (twee richtingen: een van opzij en een van boven naar beneden). We kunnen dan de omvang en de vorm van het hart en de omliggende longen beoordelen op eventuele afwijkingen.

mogelijk om de doorstroming van het bloed weer te geven. Met een kleurendobbler kun je ook de actieve bloedstroom beoordelen. De hartactie is op een filmpje vast te leggen. Hieronder een echobeeld van een hart waarbij de wand sterk verdikt is en de holte sterk verweid. Deze patiënt lijd aan een ernstige vorm van cardiomyopathie.

Therapie:

Nadat de juiste diagnose gesteld is kan er een gerichte therapie ingesteld worden. Vaak is er een redelijk tot goed resultaat te boeken met medicijnen. Het zomaar op de gok een behandeling instellen kan zeer gevaarlijk zijn. De meeste hartmedicijnen kunnen ernstige bijwerkingen geven of zelfs aafrechts werken tegen de aandoening.

Na het instellen van de therapie is het verstandig om de patiënt regelmatig te laten controleren. Of er elke keer een controle E.C.G., echo en/of foto nodig zal zijn, is geheel afhankelijk van het verloop van de aandoening. Meestal is er voor langere tijd een stabiele situatie te bereiken waarmee de levensverwachting behoorlijk toe zal nemen.

Bij jonge dieren met een aangeboren probleem is een therapie veel lastiger. Een juiste diagnose is dan ook van belang om een goede toekomstverwachting te kunnen geven. Gelukkig laten serieuze fokkers tegenwoordig kun moeder en vader dieren   screenen op mogelijke aanwezigheid van aangeboren hartproblemen. Dit kan een hoop ellende voorkomen.

Bij zeer ingewikkelde patiënten zullen we soms moeten doorsturen naar de Universiteitskliniek in Utrecht om verder onderzoek te laten verrichten. Hier kan met aanvullend contrastonderzoek onder röntgendoorlichting verder gezocht worden naar de oorzaak van het hartfalen.