Op de bovenste foto zie dit forse defect. Deze patiënt was met een open gehemelte geboren. Ook was het neustussenschot geheel afwezig. Dit is een aangeboren defect.

Bij de eerste controle van een pup of kitten zullen we, als we het diertje nakijken, ook altijd in de bek kijken of het gehemelte normaal gesloten is (deze ontwikkelingsstoornis zit in dezelfde groep als de hazenlip die bij mensen nogal eens voorkomt). Verder zie je dat het glazuur van met name de hoektanden misvormt is (dit kan bijvoorbeeld optreden bij verkeerd medicijngebruik tijdens de groei of een doorgemaakte ziekte tijdens de zwangerschap van de moederhond). 

Al tijdens het drinken als pup (of kitten) bij de moeder merkt men dat er melk terugvloeit uit de neus. Later als het dier vast voedsel gaat eten komt ook deze brij er weer gedeeltelijk via de neus uit.

Tot drie keer toe hebben we geprobeerd het defect operatief te sluiten, maar telkens scheurde het, bij de groei van de pup,  na enige tijd weer open. Door de afwezigheid van het neustussenschot kon er geen stevigheid gecreëerd worden met de ondergrond. Omdat er steeds voedsel in de neus kwam, verslikte de hond zich regelmatig. Ook zagen we terugkerende ontstekingen in de neusholte. 

Toen Daisy uitgegroeid was (10 maanden oud) hebben we besloten in samenwerking met een humane tandarts en zijn tandtechnische laboratorium een "stalen dak" te plaatsen, teneinde het gehemelte te beschermen tegen het opnieuw openscheuren na de vierde reparatie.

Allereerst moest de hond "happen" om een negatieve afdruk van het gehemelte en het gebit te verkrijgen. Van deze rubber mal, die je op de tweede foto ziet, wordt weer een positieve vorm gegoten, waarop de plaat passend gemaakt kan worden. Dit zie je op de derde en vierde foto.

Rechts op de foto zie je een lipje met een rond gat erin. Aan de achterzijde zit ook zo'n lipje. Hiermee is later de plaat vastgezet met een schroefje in de bovenkaak, net achter de grote haaktand. Aan de linkerzijde zie je de twee lipjes waarmee de plaat aan de achterste kiezen is vastgeplakt. 

Toen de plaat klaar was werd Daisy onder narcose gebracht. Allereerst werd het grote defect opnieuw gehecht. Als je goed kijkt zie je net naast de kiezen boven en onder een ontspannende snede. Dit was nodig om het gehemelte naar elkaar toe te kunnen trekken.

Hierna was het een spannend moment voor de tandtechniker. Zou de plaat passen? Hij had allerlei gereedschap bij zich om de, van keihard staal gegoten, plaat nog wat bij te kunnen werken, maar alles paste perfect! De tandarts heeft toen de achterste kiezen zodanig bewerkt dat de plaat erop gelijmd kon worden (net als bij een beugel) en wij hebben tenslotte de twee schroefjes geplaatst.

De jaren erna hebben we Daisy regelmatig teruggezien om de plaat en de rest van het gebit schoon te maken. Het enige nadeel is namelijk dat op de randen (overgang plaat/ tandvlees) gemakkelijk tandsteen blijft plakken.

Ook het misvormde glazuur is ruwer qua oppervlakte, waardoor hier ook eerder tandsteen op zal neerslaan. 

De hond heeft zijn gehele leven deze constructie prima geaccepteerd. Hij heeft normaal kunnen eten en drinken, zonder dat er steeds viezigheid en voedsel of water via de neus naar buiten kwam.

Helaas is Daisy medio 2007 overleden aan een niet te behandelen vorm van kanker op een plaats elders in het lichaam. Daisy is met deze plaat bijna 10 jaar oud geworden.

Met dank aan Fred Grootenboer voor het welwillend afstaan van de toen gemaakte foto's en het maken van het implantaat. Ook dank aan tandarts Herman de Graaf  († 2008) voor zijn expertise.

Terug naar chirurgie overzicht.

Terug naar tandheelkundeoverzicht.