De patiënt die we hier laten zien was een Maltezer leeuwtje van 11 jaar oud. Dit teefje vertoonde hoestklachten maar leek verder gezond. Na een grondig klinisch onderzoek besloten we röntgenfoto's te maken van de borstholte. Hiernaast zie je het resultaat.

Op de eerste röntgenfoto die van de zijkant is genomen zie je een witte vlek (met rode stip gemarkeerd) "op" het peervormige hart liggen. Aan de rechterkant zie je het (wit gekleurde) middenrif terwijl aan de linker kant een deel van het schouderblad en het opperarmbeen te zien is. Onderin zie je het borstbeen en bovenin de rugwervels. De zwarte "buis" in het midden van uit de linker kant is de luchtpijp. De witte strepen van boven naar beneden zijn de ribben.

Op de tweede röntgenfoto, die van de rug naar de buik toe genomen is, zie je aan de rechterzijde, naast het hart de wederom met een rode stip gemarkeerde witte vlek. Dit is de longtumor, die we gaan verwijderen. Op deze foto zie je onderin het koepelvormige middenrif met een links onderin een gasbel in de maag. Bovenin ziet U net de twee schoudergewrichten met de twee schouderbladen. Het hart ligt midden in de foto. Het borstbeen loopt in het midden van de foto van boven naar beneden. De rugwervels lopen in het zelfde vlak dus ziet U ze door elkaar heen. Verder zie je natuurlijk weer de ribben.

Deze ingreep doen we met zijn vieren. Twee mensen opereren actief. De derde zorgt voor de narcose en de beademing. Als de borstholte geopend is, kan de patiënt namelijk niet meer zelf ademen omdat het vacuüm tussen longen en binnenkant van de borstholte opgeheven is. Als je wilt inademen zal er lucht door het gaatje naar binnen gezogen worden in plaats van dat de longen zich zullen vullen (je noemt dat ook wel een ingeklapte long). Het beademen gebeurd met de "hand" of met een machine. De vierde assistente geeft allerlei spullen aan, bedient de brander en de afzuigpomp. Zij houdt ook de bewakingsmonitoren in de gaten.

Na het onder narcose brengen van de patiënt wordt het operatiegebied geschoren en grondig een aantal keren gewassen. Hierna wordt de huid gejodeerd. Na het afdekken met de groene operatiedoek blijft het te opereren gedeelte over. We snijden eerst de huid in, ter hoogte van de tumor (in dit geval tussen de 6e en 7e rib (kijk maar goed op de tweede röntgenfoto hierboven, van bovenaf tellen). Na het weg-prepareren van onderhuids- bindweefsel, spierlaagjes en vetweefsel, komen we uiteindelijk tussen de ribben uit. Na het doorsnijden van de tussenribspier komen we in de borstholte. Heel duidelijk zie je het gemaakte gaatje in het borstvlies (pleura). Vanaf nu moeten we dus actief beademen.

Als het gat groot genoeg is gemaakt, kunnen we de tumor zien liggen. Op de derde foto wordt de tumor voorzichtig naar buiten getrokken. Het is het roze bolletje wat tussen de twee tangetjes ingeklemd hangt in het midden van de foto.

Hierna wordt de tumor voorzichtig los geprepareerd van het gezonde longweefsel.

Hierna wordt de borstholte weer gesloten. Als U in het midden van vijfde foto kijkt, zie je heel duidelijk het normale, licht roze gekleurde, longweefsel. Tijdens het hechten zal de "beademings- assistente" even stoppen met beademen. Dan kan de chirurg veilig, zonder het kwetsbare longweefsel te raken, de hechting aanbrengen. Als de wond bijna gesloten is wordt er via een afzuigbuisje met een speciale pomp alle overtollige lucht er uit gehaald. Als alles goed gaat en de borstholte weer gesloten is, kan de patiënt weer zelf actief gaan ademen.

De assistente die de beademing en de narcose regelt, kan op de bewakingsmonitoren zien dat de hond het weer van haar gaat overnemen. Zodra de patiënt weer helemaal zelfstandig ademt, zit haar werk erop.

De tumor is best fors. Deze wordt op "sterk water" gezet en opgestuurd naar de Universiteitskliniek in Utrecht om verder te laten onderzoeken. "Sterk water" is een oplossing van 1 deel Formaldehyde op 10 delen water. Deze oplossing conserveert het weefsel zodat het niet kan bederven en de structuur bewaard blijft zodat de patholoog anatoom het weefsel verder kan onderzoeken.

Nu maar hopen dat het geen kwaadaardig gezwel is.

Al na een uurtje is Kyra weer helemaal wakker. De ademhaling is heel rustig. Om zwelling van de wond te voorkomen is er een soort kousverband aangelegd. Verder is er een hele sterke pijnstiller gegeven om de patiënt zo min mogelijk last te laten ondervinden van deze toch hele forse ingreep.

Als nazorg zullen we Kyra nog een aantal keren terugvragen ter controle. Ook voor thuis krijgt ze nog wat pijnstillers mee en ook antibiotica om eventuele wondinfectie te voorkomen.

De volgende dag bleek de hond al te eten en te drinken. Samen met de zorg van alle huisgenoten is deze patiënt heel snel weer hersteld van de toch zeer ingrijpende operatie.

De tumor is opgestuurd voor verder onderzoek. Het bleek een goedaardige, op zich zelf staande, tumor te zijn. Prognose is dus goed!

Oktober 2002: het is nu inmiddels een jaar later: we hebben Kyra net, voor heel wat anders en gewoons op het spreekuur gezien. De hond is hieraan zonder problemen geopereerd en heeft deze ingreep glansrijk doorstaan.

December 2003: het gebit is onder narcose schoongemaakt. Ze is inmiddels 13 jaar oud. Kyra doet het nog steeds perfect.

Kyra is uiteindelijk bijna 15 jaar oud geworden.

Terug