Het Nederlandse woord voor patella is knieschijf.

De essentie van deze aandoening is, dat door bijvoorbeeld een ongeluk, waarbij de knie verdraaid wordt, of door een aangeboren misvorming van de knie, de knieschijf uit de "kom" kan schieten, dus luxeert. Dit kan naar de binnen of de buitenkant, maar het gevolg is dat, als de knieschijf tezamen met de pees die er aan vast zit, uit de gleuf schiet, de patiënt ineens niet meer  kan staan. Wanneer de pees weer terugschiet, is er weer normale belasting mogelijk. 

Normaal gesproken schuift de knieschijf, die in de kniepees is gelegen, in een gleuf op en neer over het onderste deel van het dijbeen bot (humerus). Deze pees wordt door twee banden op zijn plaats middenvoor gehouden. Deze twee banden lopen van de knieschijf naar de linker en rechter achterkant van de knie.

Vooral kleine hondenrassen hebben, door een aangeboren ondiepe gleuf, een kromme stand (X of meestal O stand) van de poot, of doordat aan één zijde de rand van de gleuf niet goed ontwikkeld is, last van deze aandoening. Wanneer het een aangeboren probleem betreft, is het meestal ook tweezijdig aanwezig. Rassen waarbij wij heel vaak dit probleem zien zijn: de Yorkshire Terrier, Malthezertjes en de daarop gelijkende rassen. Bij grotere hondenrassen en bij de kat is vaak een ongeluk (trauma) de oorzaak Dan kunnen de banden overrekt worden, of zelfs  afscheuren. Dan betreft het vaak maar 1 poot.

Op de bovenste foto zien we een normale knie van een poes. De botjes lopen mooi recht en de knieschijf zie als een bijna ronde witte vlek net boven het midden van de foto. Op de tweede foto zit de knieschijf te ver naar links. Deze kat had een ongeluk gehad waarbij een van de zijdelinkse banden overrekt is geraakt. Op de derde foto zie je een krom pootje van een klein hondenras. De knieschijf zit weliswaar nog in het midden op deze foto, maar was er zeer gemakkelijk met de hand uit te drukken. Bij een draaiende beweging van de knie door de hond springt deze knieschijf er ook spontaan uit, waardoor de hond door zijn pootje zakt. Als de schijf er weer op schiet kan de hond gewoon weer normaal lopen. 

De diagnose is zeer gemakkelijk te stellen (goed voelen en een röntgenfoto maken).

We kunnen dit probleem in het algemeen heel goed oplossen met een operatieve ingreep. Afhankelijk van wat er niet goed is, kunnen we de reparatie toepassen. Bijvoorbeeld: herstel van de zijdelingse band, uitdiepen van de gleuf, verplaatsen van de aanhechting van de kniepees op het onderbeen, inkorten kapsel of combinaties van hiervan. De operatieresultaten zijn in het algemeen zeer goed met volledig herstel.

Wanneer er niet geopereerd wordt, zal de knieschijf elke keer als hij eraf schiet, de omliggende structuren (bot, kraakbeen, gewrichtsbanden en -kapsel) irriteren met op den duur flinke artrose en instabiliteit van het gewricht tot gevolg. Hoe meer er kapot is gegaan (lees hoe langer de aandoening onbehandeld is), hoe lastiger het is om een goed resultaat te krijgen.